Od roku 1959 do lat 70. w architekturze istniał metabolizm. Jego ojcami byli modernistyczni japońscy projektanci z grupy Metabolism. Najważniejszymi wyróżnikami tego stylu są:

- funkcjonalność budynków

-odejście od zdobnictwa

- marksistowska wizja społeczeństwa

- nawiązywanie do filmów science-fiction

Metaboliści w swoich projektach kierowali się modernistycznymi hasłami: Forma następuje po funkcji oraz Mniej znaczy więcej. W myśl pierwszej zasady tworzono budynki, które miały być przede wszystkim funkcjonalne, co z kolei stanowiło ich piękno. Zgodnie z drugą myślą, metaboliści odeszli od wszelkich form zdobnictwa i stylizacji. Budynki miały być przede wszystkim nowoczesne.

Marksistowska wizja społeczeństwa ściśle wiąże się z zacieśnianiem więzi społecznych. Służyć temu miały odpowiednie konstrukcje budynków, które były łączone ze sobą specjalnymi kładkami i przejściami. Przykładem takiego obiektu mieszkalnego jest Osiedle Gaudiego z 1969 roku projektu Ricardo Bofilla oraz bloki Vele di Scampia w Neapolu autorstwa architekta Franza Di Salvo wybudowane w latach 1962-1975. Główną ideą takiego sposobu łączenia ze sobą budynków była chęć ułatwienia mieszkańcom kontaktów między sobą. Bez wychodzenia na ulicę mogli szybko dostać się do swoich sąsiadów.

Szukanie inspiracji w filmach science-fiction to również znamienna cecha metabolistów. Śmiało można stwierdzić, że ich projekty odważnie wybiegają w przyszłość, a swoimi formami znacznie różnią się od tradycyjnych schematów w budownictwie, szczególnie użytkowym. Doskonale widać to na przykładzie wieżowca mieszkalnego w Tokio zaprojektowanego przez Kisho Kurokawę w 1972 roku. Wygląda, jakby został wykonany z… pralek. W rzeczywistości są to kontenery transportowe przerobione w taki sposób, żeby nadawały się do zamieszkania. Sam autor projektu powiedział, że są to raczej klatki dla ptaków. Rzeczywiście, swoim wyglądem przypominają „domki” z okrągłymi otworami zawieszane na drzewach. Kolejny tego typu kompleks  budynków to wspomniane wcześniej Osiedle Gaudiego stworzone przez Ricardo Bofilla oraz jego Zamek Kafki w Barcelonie z roku 1968. Interesujący w tym kontekście jest także Habitat 67 – blok w Montrealu zaprojektowany przez Moshe Safdiego w 1967 roku. Wszystkie te projekty łączy wygląd – sprawiają wrażenie, jakby zostały stworzone z kostek, które połączono ze sobą bez konkretnego zamysłu. Ale to tylko wrażenie, bowiem istotą takiego rozwiązania jest możliwość dostawiania lub odejmowania kolejnych modułów, w miarę potrzeb mieszkańców.

Zdumiewająco wygląda także blok mieszkalny kryjący się pod nazwą Organy Flandrii w Paryżu zaprojektowany przez Martina von Trecka w latach 1974-1980. Nie bez przyczyny nadano mu takie określenie. Rzeczywiście, swoim kształtem przypomina organy. Na uwagę zasługują także bloki Vele di Scampia w formie schodów i Złota Mila w Singapurze – specyficzny kompleks mieszkalno – usługowy z 1973 roku.

Niestety, przyszłość nie okazała się łaskawa dla wielu tego typu budynków. Niektóre były zbyt drogie w utrzymaniu, aby ludzie mogli sobie pozwolić na mieszkanie w nich. Zdarzały się też projekty, których nie udało się zrealizować  z powodów technicznych bądź ze względu na specyfikę pomysłów. Inne zaś popadały w ruinę stając się miejscami zamieszkiwanymi przez środowiska patologiczne.  Wraz z budynkami upadły wzniosłe ideały projektantów.

Miasta stają się wyludnione z kilku przyczyn. Może to się stać na skutek wojny i wynikających z niej masowych mordów, ale nie bez znaczenia są też katastrofy ekologiczne i ekonomiczne oraz zmiany klimatyczne.

Przykładem miast opuszczonych na skutek działań wojennych są: francuskie Oradour-sur-Glane, hiszpańskie Belchite, cypryjska Varosha i tajwańskie San Zhi. Pierwsze z nich opustoszało w wyniku masowego mordu jakiego dokonali niemieccy żołnierze 10 czerwca 1944 roku w odwecie za zabicie oficera SS. Doszło jednak do fatalnej pomyłki, bowiem, Niemiec został zamordowany w innym mieście. Masakrę w Oradour-sur-Glane przeżyło zaledwie sześć osób. Kolejne miasto, Belchite, zostało zniszczone podczas hiszpańskiej wojny domowej w latach 30. XX w. Wówczas, wszyscy mieszkańcy, którzy przeżyli, opuścili zrujnowane Belchite. Varosha zaś stała się opuszczonym miastem, a w zasadzie dzielnicą miasta Famagusta, po inwazji tureckich żołnierzy w 1974 roku. Nieco inaczej było w przypadku tajwańskiego San Zhi. W zamierzeniu miał to być futurystyczny kompleks wypoczynkowy dla najbogatszych. Podczas jego budowy doszło do protestów i kilku śmiertelnych wypadków. Po tych wydarzeniach zaniechano dalszej budowy.

Najbardziej znanym symbolem katastrofy ekologicznej jest Prypeć – miasto zamieszkiwane przez robotników pracujących w elektrowni atomowej w Czarnobylu na Ukrainie. Po wybuchu reaktora, Prypeć natychmiast opustoszała. Uciekano w pośpiechu nie zwracają na nic uwagi. Przez to, można dzisiaj oglądać meble, zabawki, sprzęty gospodarstwa domowego i wiele innych rzeczy pozostawionych przez dawnych właścicieli w nieładzie i naznaczonych zębem czasu oraz katastrofą.

Mówiąc o skutkach zmieniającego się klimatu należy wspomnieć o włoskim Craco. Powstałe jeszcze w XI w. miasteczko przez stulecia cieszyło się dostatkiem. Dopiero pod koniec XIX w. zaczęto zauważać zmiany, które finalnie doprowadziły do wyludnienia. Coraz częstsze huragany, trzęsienia ziemi, powstawanie osuwisk, mniej żyzna gleba – wszystko to sprawiło, że Craco już od przeszło 100 lat jest opuszczonym miastem.

Jeszcze jeden czynnik, ekonomiczny, przyczynił się do powstania miast-widmo. Tak było w przypadku Kolmanskopu w Namibii – miasta wybudowanego w 1908 roku w rejonie wydobycia diamentów.  Niestety, od momentu wybuchu I wojny światowej interes ten przestał być opłacalny. W związku z tym, miasteczko uległo sukcesywnemu wyludnianiu. Podobnie wyglądała historia japońskiej wyspy Hashima. Niegdyś ośrodka wydobycia węgla z dna morza. Dzisiaj – opuszczonego miasta po tym, jak właściciel kompleksu wydobywczego zdecydował o zamknięciu kopalni i wysiedleniu mieszkańców.

Wszystkie te miasta łączy świetlana przeszłość i tragiczna teraźniejszość oraz przyszłość owiane widmem śmierci, strachu i zniszczenia.

Budynek ten składa się z dwóch kompleksów wież nazwanych: The Cullinan North Tower oraz The Cullinan South Tower, które to wieże są najwyższymi zagospodarowanymi i użytkowanymi przez ludzi wieżami w Hongkongu. Posiadają po 68 kondygnacji i 270 metrów wysokości (886 stóp) co kwalifikuje cały kompleks do pierwszej setki najwyższych budynków świata. Wieże te zostały ukończone w latach 2008 i 2009.

Budynek zbudowany ze stali i szkła swoim współczesnym wyglądem potrafi zachwycić. Odpowiedni rodzaj szkła tworzący ściany tej budowli wpływa nie tylko na jej walory estetyczne, ale również na doskonałe izoluje wnętrza od zewnętrznych warunków środowiskowych pozwalając na bezproblemowe użytkowanie niezależnie od pogody.

Nazwa tego budynku doskonale odzwierciedla jego wartość estetyczną The Curillan jest bowiem pięknym diamentem Union Square.

Budynek wznosi się na wysokość 421 metrów, która liczona jest od podstawy do szczytu iglicy. W budynku można znaleźć 88 kondygnacji, na których znajdują się pomieszczenia biurowe, jak i miejsca hotelowe.

Wieżowiec postawiono praktycznie w ekspresowym tempie, bowiem od wmurowania kamienia węgielnego do czasu jego otwarcia 28 sierpnia 1998 roku minęły tylko cztery lata.

Warto dodać, że w budynku funkcjonuje 61 wind oraz parking, który może pomieścić około 600 samochodów. Według nieoficjalnych danych szacuje się, że dzienny koszt utrzymania wszystkich pomieszczeń, które znajdują się w budynku przekracza 120 tysięcy dolarów.

W budynku swoją siedzibę ma wiele firm, lecz większość z nich zgodnie z zamysłem właściciela jest powiązana z rynkiem finansowym. Znajdują się tutaj jednak także pomieszczenia związane z życiem kulturalnym, takie jak kina, czy też biblioteki.

Budowę tego szczególnego budynku rozpoczęto wraz z nadejściem dwudziestego pierwszego wieku, a ukończono ją ekspresowo w 2003 roku.

Obecnie Two International Finance Center uznawany jest za trzeci pod względem wysokości budynek w Chinach oraz szósty wśród wszystkich światowych budynków. Ciekawostką jest fakt, że piętra 14 oraz 24, ze względu na swoją nazwę, są zaniedbane, bowiem w języku chińskim oznaczają przykre wyrażenia, związane ze śmiercią i nieszczęściem.

Budynek osiągnął wysokość 374 metrów. Został postawiony w ciągu czterech lat, bowiem budowa rozpoczęła się w 1989 roku, a zakończyła w 1992 roku. Wieżowiec liczy sobie 79 kondygnacji i został przygotowany na 6000 miejsc pracy.

Z Central Plaza wiąże się wiele ciekawostek, z czego największą jest chyba fakt, że na ostatnim piętrze znajduje się kościół, który jest najwyżej położonym kościołem na świecie. To nie jedyny rekord, bowiem, w latach 1992-1996, Central Plaza był uważany za najwyższy budynek w Azji. Późniejsze budowy zepchnęły go jednak na dalsze pozycje.

Na 44 piętrze znajduje się taras widokowy, który jednak nie funkcjonuje. Został on zamknięty ze względów bezpieczeństwa, w momencie, kiedy nastąpiły ataki terrorystyczne w 2001 roku. Widoki można jednak oglądać z innych poziomów, jak i z podstawy budynku, z którego doskonale widać zegar, który mieni się różnymi kolorami, zmieniającymi się co 15 minut.

Budynek ukończono po pięciu latach budowy w 1990 roku. W tym okresie stał się on jedynym budynkiem, który przekroczył wysokość tysiąca stóp poza Stanami Zjednoczonymi. Do 1992 uznawano go za najwyższy budynek poza USA, Oczywiście w kolejnych latach utracił ten tytuł na rzecz konkurentów, którzy w większości budowali wieżowce na terenie Chin.

Bank of China Tower wznosi się na wysokość 367 metrów. W budynku funkcjonuje 49 wind, które są zlokalizowane w różnych jego częściach. Okolicę można podziwiać z tarasu widokowego, który jest umieszczony na 40 piętrze, lecz jest on niewielki. Zdecydowanie lepszy widok można znaleźć na 70 piętrz, gdzie funkcjonuje główny taras, którego odwiedzenie jest możliwe w przypadku wcześniejszej rezerwacji.

W 2007 roku wysokościowiec, będący jeszcze w trakcie budowy, osiągnął swoją docelową wysokość, która umieściła go w drugiej dziesiątce najwyższych budynków świata.

Budynek jest wybudowany tradycyjnymi metodami. Nabrał bardzo tradycyjnego kształtu. W sumie na jego powierzchni stworzono 54 piętra, które są obsługiwane przez windy zainstalowane w budynku. Jest ich ponad 50 co pozwala w sprawny sposób poruszać się po każdej kondygnacji. Jest to niezwykle ważne dla firm, które posiadają swoje siedziby zlokalizowane na kilku piętrach.

Budynek posiada 54 piętra, na których zlokalizowane są banki oraz siedziby przedsiębiorstw. Jest połączony specjalnym bulwarem ze znajdującym się obok innym wieżowcem. Budowę rozpoczęto w 1996 roku, aby zakończyć ją w listopadzie 1999 roku.

Budynek w swoim najwyższym punkcie przekroczył wysokość 354 metrów, natomiast dach kończy budynek na 311 metrze. Wieżowiec trafił na listę najwyższych budynków świata i razem z innymi arabskimi osiągnięciami rozpoczyna drugą dziesiątkę. W budynku funkcjonuje 17 wind, które wręcz w ekspresowym tempie wwożą pasażerów na wybrane piętra.

W trakcie budowy są kolejne wieżowce, które w zdecydowany sposób przebiją Emirates Office Tower wysokością i przepychem.

Budynek Aon Center został wybudowany jeszcze w poprzednim stuleciu i to dość wcześnie, bowiem jego budowę zakończono w 1973 roku. Do tej pory ma się dobrze i góruje nad wieżowcami zbudowanymi w późniejszym czasie. Mieści się w Chicago, które znane jest z kolei z innowacyjnych rozwiązań.

Zaprojektował go Edward Durell Stone. Aon Center ma 83 piętra i wznosi się na wysokość ponad 346 metrów. Oryginalna nazwa to Standard Oil Building, która później dwukrotnie została zmieniana aż do dzisiejszej wersji. Oprócz części naziemnej w budynku funkcjonuje też 5 pięter podziemnych. Do budowy użyto specjalnych materiałów, które mają zapobiegać trzęsieniom ziemi. Warto odnotować, że w budynku znajdują się głównie pomieszczenia biurowe.